watch now

transparent-min.png
Play Video

The

“Thank you” note

for those

who make art.

all famous people here.

We make great things happen for art !

We love art
#in practice

Numbers are revealing the facts.

πολυχώροι συνεργασίας
0
συνεργαζόμενοι καλλιτέχνες
0

The Artists.

Circus Explosiva

El Convento Del Arte.

H ομάδα Νefelopetra ιδρύθηκε το 2009 από τον Πέτρο Πολίτη και τη Νεφέλη Μαρκάκη. Συνδυάζει τη μουσική, το χορό και τα εικαστικά, χρησιμοποιώντας πάντα τις τέχνες αυτές για να διηγηθεί μια ιστορία. Οι δημιουργίες της είναι πρωτότυπες ως προς τη μουσική σύνθεση, τη χορογραφία και τα video arts. Κάθε παραγωγή γράφεται, δημιουργείται και χορογραφείται πάνω τους, καθώς είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τους χαρακτήρες τους. 

Δέκα performers -μουσικοί, τραγουδιστές, χορευτές, ακροβάτες γοητεύουν και ξαφνιάζουν το κοινό με την ενέργεια, την εκφραστικότητα και τα επικίνδυνα ακροβατικά. Τους δόθηκε μια δεύτερη ευκαιρία και την άρπαξαν. Συνέχισαν να παίζουν σαν να μην είχε συμβεί ποτέ τίποτα. Σαν να μην είχε γίνει ποτέ η έκρηξη. Το «Circus Explosiva» είχε στηθεί κατά λάθος πάνω σε ένα παλιό ναρκοπέδιο.
Η γυναίκα-φίδι, το παραδείσιο πουλί, ο Mr Juggler, ο Μεφιστοφίλιο, η
Mrs Fragile, ο Βang Jay, ο Sir Yes, η εναέρια Εκάτη, ο Niri, η Nelfi και
ο Pierrot είναι τα πρόσωπα της παράστασης.

Σκηνοθεσία: Nefelopetra
Σύνθεση-χορογραφίες: Nefelopetra
Κείμενα-στίχοι: Γιάννης Φίλιας
Video art: Βασίλης Πολίτης – Nefelopetra
Ηλεκτρική κιθάρα: Πέτρος Πολίτης
Ηλεκτρικό βιολί: Νεφέλη Μαρκάκη
Ηλεκτρικό πιάνο: Χρίστος Σερενές
Βιολοντσέλο: Νηρέας Μαρκάκης
Τύμπανα: Ιάκωβος Παυλόπουλος
Τραγούδι: Γιάννης Φίλιας, Αλεξάνδρα Κόνιακ
Χορός: Νεφέλη Μαρκάκη, Νηρέας Μαρκάκης
Ακροβατικά: Νάστα Κοντοπίδη, Δανάη Μαλτέζου

Στη φωτό: Νάστα Κοντοπίδη

Idra Kayne

Bolivar Beach Bar

Η Idra Kayne είναι με βεβαιότητα η soul funk queen της χώρας και της καρδιάς μας. Γεννημένη στην Αθήνα από πατέρα Ουγκαντέζο και μητέρα Ελληνίδα, η Idra άρχισε να ασχολείται επαγγελματικά με τη μουσική από τα 2000, με εμφανίσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

Το 2007 εμφανίστηκε ως support act των De La Soul στο φεστιβάλ “Meet The Streets” στο Rotterdam και από το 2008 έως και σήμερα συνεργάζεται με πολλούς καλλιτέχνες δισκογραφικά αλλά και σε live εμφανίσεις.

Tον Ιανουάριο 2012 κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ «Don’t Walk Away», με το ομότιτλο πρώτο single της να επιλέγεται σαν τραγούδι τριμήνου από το Jumping Fish, ενώ την ίδια χρονιά συμμετείχε ως opening act στη συναυλία των The Heavy.
Εκτός από τις εμφανίσεις της σε μεγάλες μουσικές σκηνές και συναυλιακούς χώρους της Αθήνας και της επαρχίας (Gazarte, Σταυρός του Νότου, Principal κλπ) η Idra Kayne ασχολείται ενεργά και με το θέατρο από το 2011, έχοντας πάρει μέρος στην οπερέττα “Η Κόρη της Καταιγίδος” (2011), στα μιούζικαλ RENT (2012), FAME (2013), ΑΝΝΙΕ (2013), PRISCILLA (2014) και SWEET CHARITY (2016-2018) και στις παιδικές παραστάσεις “Το Βιβλίο των Θρύλων” και “Το Δέντρο της Γνώσης”.

WC Yinka

TEXNOPOLIS

Ο Mc Yinka γεννήθηκε το 1981 και μεγάλωσε στην Αθήνα.Έκανε τα πρώτα του βήματα στην Αθηναϊκη σκηνή το 1988 κάνωντας MCing σε Drum N’ Bass Parties με τον Dj Texture, με τον οποίον αργότερα θα σενέθεταν την ομάδα Urban Links. Είναι ιδρυτικό μέλος του χιπ-χοπ συγκροτήματος Αδιάσπαστη Ουσία, οπως και του Παράγοντες μαζί με τον Κώστα Κουγιουμτζή.Είναι μέλος σαν MC και τραγουδιστής των Street Buzz, Dr.Votkanini και Imam Baildi, όπως και των Direct Connection παίζοντας ηλετρικό μπάσο. Είναι δημιουργός των μουσικών project Urbanix και Fuzics, όπου είναι και η τωρινή του μπάντα.
Έχει συμμετέχει κάνωντας φωνητικά σε διάφορα parties μαζί με καταξιωμένους Djs της Αθηναϊκής σκηνής,στην ηχογράφιση του δίσκου Ομνια του Φίλιππου Πλιάτσικα, όπως και σε ταινίες μεγάλου μήκους και θεατρικές παραστάσεις σαν ηθοποιός.

Eva Alexandri

Theater: PROSKINIO

Θεατρικό: “Ω, τι κόσμος μπαμπά”.

 

Σαρκαστική και ανθρώπινη, η εμβληματική σάτιρα του Κώστα Μουρσελά – 40 χρόνια μετά από την αθηναϊκή πρεμιέρα της,  επέστρεψε στο θέατρο Προσκήνιο για δεύτερη σεζόν μετά την περσινή επιτυχία στις 14 Νοεμβρίου 2015.

Το
έργο γραμμένο σε μια δύσκολη περίοδο της ελληνικής ιστορίας εξακολουθεί
να παραμένει διαχρονικό και επίκαιρο, και για το περιεχόμενό του, αλλά
και για τη μοντέρνα γραφή του. Πρωτοπαίχθηκε το καλοκαίρι του 1973 στη
Θεσσαλονίκη και το χειμώνα του 1973-1974 στην Αθήνα από το θίασο του
Θεάτρου Σάτιρας σε σκηνοθεσία του Βασίλη Διαμαντόπουλου.

 

Ο έμμεσος τρόπος που θίγει τα πράγματα, ο σουρεαλισμός των χαρακτήρων και των καταστάσεων, όπως και ο μοναδικός τρόπος που χρησιμοποιεί διαφορετικά θεατρικά είδη, της επιθεώρησης, του μιούζικαλ, του μπουλβάρ, της οπερέτας, και της κωμωδίας χαρακτήρων,
σε συνδυασμό με την οξύτατη κοινωνική σάτιρα και κριτική, επιτρέπει στο
κείμενο να διατηρεί την φρεσκάδα, την αμεσότητα και την επικαιρότητά
του. Η σύγχρονη οπτική της παράστασης, η μοντέρνα εικαστική προσέγγιση
και η αφαίρεση των όποιων χρονικών δυσαναλογιών με την εποχή που
γράφτηκε, κάνουν το έργο επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε. Ο Μουρσελάς με το «Ω
τι κόσμος μπαμπά» εγκύπτει στα προβλήματα που πάντα μας απασχολούν και
θα μας απασχολούν: το σαθρό πολιτικό σύστημα, τα κατευθυνόμενα ΜΜΕ, η αλλοίωση των ανθρωπίνων σχέσεων, το κυνήγι του εύκολου πλουτισμού είναι μερικά από τα θέματα που θίγονται με αιχμηρό αλλά ιδιαίτερα χιουμοριστικό τρόπο.

Σκηνοθεσία – Εικαστική Σύνθεση: Νίκος Χατζηπαπάς
Μουσική: Κώστας Χαδούλης
Χορογραφίες: Λήδα Αλεξανδρή, Βαλεντίνη Βεργοπούλου
Video Art: Ισμήνη Πέπε
Φωτογραφίες: Alex Kat
Παίζουν:  Αλεξανδρή Εύα,  Βαρδακαστάνη Κατερίνα, Λάζαρος Ανδριώτης Κακαβούλας Δημήτρης, Θωμάς Βούλγαρης, Μαρκατά Χρύσα, Σαββιδάκης Κωστής, ΦεσάκηΤσαμπίκα,  Φίλιππα Ελένη, Χατζηπαπάς Νίκος

Alekos Syssovitis / Giorgos Hraniotis

Faust

Θεατρικό: “Ο βουβός σερβιτόρος” του Χάρολντ Πίντερ.
 

Δυο πράκτορες κλεισμένοι σε ένα υπόγειο περιμένουν το επόμενο θύμα
τους. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν. Σκοτώνουν την ώρα τους χαζολογώντας
με επουσιώδη θέματα και μικροζητήματα όταν ο φάκελος που γλιστράει κάτω
από την πόρτα σηματοδοτεί την αρχή μιας παρανοϊκής αναζήτησης.

 Ένας βουβός σερβιτόρος -κατάλοιπο του παρελθόντος- ξαναζωντανεύει,
διατάζοντας παραγγελίες στις οποίες αδυνατούν να ανταποκριθούν. Τα πάντα
πια μοιάζουν με ένα κακόγουστο κοσμικό αστείο. Ποια διεστραμμένη δύναμη
μπορεί να κρύβεται από πίσω από όλο αυτό;

 Η ένταση κορυφώνεται διαρκώς καθώς ο Ben και ο Gus ξέρουν πολύ καλά
ότι είναι ικανοί για τα πάντα. Οι ρόλοι αντιστρέφονται ανά πάσα στιγμή,
νεκρά αντικείμενα και πρόσωπα αποκτούν ζωή, το παρελθόν συγχέεται με το
παρόν και η αβεβαιότητα του μέλλοντος αποκτά εκκωφαντική σημασία.

 Η μαύρη κωμωδία του Χάρολντ Πίντερ παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο
Λονδίνο το 1960, δημιουργώντας τεράστια αίσθηση. Από τότε παίζεται σε
ολόκληρο τον κόσμο. Ίσως να ήταν κάποτε εύκολο να αγνοήσουμε την
πολιτική διάσταση του έργου.  Σήμερα όμως αυτό είναι αδύνατο, καθώς ο
«Βουβός Σερβιτόρος» καθιστά μια σαφή υπενθύμιση ότι ενώ είμαστε δυνητικά
ικανοί για τα πάντα, εντούτοις αδυνατούμε να ελέγξουμε τη ζωή μας, και
κατ’ επέκταση τον κόσμο μας.

 Μετάφραση: Χριστίνα Μπάμπου – Παγκουρέλη

Σκηνοθεσία: Άρης Τρουπάκης

Σκηνικά – Κοστούμια – Φώτα: Θοδωρής Χρυσικός

Μουσική: Αντώνης Μοσχούτης

Παίζουν: Αλέκος Συσσοβίτης & Γιώργος Χρανιώτης

 

Natalia Stulianou

Theater: PROSKINIO

Θεατρικό: “Η λέξη πρόοδος στο στόμα της μητέρας μου ηχούσε πολύ φάλτσα.” του Ματέι Βισνιέκ.
 

Πρόκειται για ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον έργο του σύγχρονού μας συγγραφέα Ματέι Βισνιέκ και αφορά, σε πρώτο επίπεδο, στην πορεία που ακολουθούν δύο γονείς, οι οποίοι αναζητούν τον νεκρό γιο τους. Με αφορμή αυτή την αναζήτηση, ο συγγραφέας περνά από το ρεαλιστικό στο παράλογο, εξετάζοντας σημαντικά θέματα όπως ο πόλεμος, ο εθνικισμός, η μετανάστευση και η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Παρά τα σοβαρά θέματα τα οποία πραγματεύεται, σκοπός του δεν είναι η καταγγελία, αλλά όπως ο ίδιος δηλώνει να ωθήσει την καταγγελία στον στοχασμό.

Το θεατρικό έργο του  Ματέι Βισνιέκ παρουσιάζεται στο Θέατρο Προσκήνιο σε σκηνοθεσία  Νίκου Γκεσούλη και μετάφραση Έρσης Βασιλικιώτη. Τη μουσική υπογράφει ο Dasho Kurti. Παίζουν οι ηθοποιοί: Γιώργος Μελισάρης, Μαίρη Χήναρη, Θοδωρής Προκοπίου, Ναταλία Στυλιανού, Λεωνίδας Αργυρόπουλος, Γωγώ Βογάσαρη, Σάκης Σιούτης, Χριστίνα Σιώμου, Δημήτρης Κακαβούλας, Νίκος Γκεσούλης.

Jerome Kaluta

Michael Cacoyannis Foundation

Ο Ζερόμ Καλούτα (γαλλικά: Jérôme Kaluta) γεννήθηκε στην Ελλάδα στις 2 Φεβρουαρίου 1983 στο Νοσοκομείο ‘Αλεξάνδρα’ της Αθήνας. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα ως τραγουδιστής, μουσικός παραγωγός και ηθοποιός. Η καταγωγή του είναι από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (πρώην Ζαΐρ). Το βαφτιστικό του όνομα είναι Γεράσιμος Ενγκόιε Καλουτά. Είναι ένας πολυπράγμων καλλιτέχνης που ξεκίνησε από πολύ μικρή ηλικία την ενασχόληση του με την μουσική. Έχει συνεργαστεί επι σειρά ετών με τον συνθέτη Σταμάτη Κραουνάκη, ο οποίος τον σύστησε στο μουσικό θέατρο, μαζί με την μουσικοθεατρική ομάδα Σπείρα Σπείρα. Στη συνέχεια συνεργάστηκε σημαντικούς ανθρώπους από τον χώρο των τεχνών όπως τον σκηνοθέτη Γιάννη Κακλέα και τον συνθέτη Δημήτρη Παπαδημητρίου και Γιώργο Θεοφάνους, με την Δήμητρα Παπαδοπούλου και τον Φωκά Ευαγγελινό, με την σκηνοθέτη Ελένη Γκασούκα κ.α . Έχει κυκλοφορήσει την δισκογραφία του με την Warner Music Greece, Universal Music Greece/EMI καθώς και με την δική του δισκογραφική εταιρεία Afrogreco Music. Έχει εμφανιστεί σε πολλά φεστιβάλ και μουσικές σκηνές ανά την Ελλάδα με την εξαμελή ορχήστρα του. Κινηματογραφικά έχει συμμετάσχει σε μουσικά ντοκιμαντέρ αλλά και σε ταινίες μεγάλου μήκους όπως το Αιγαίο SOS και το Bachelor 3. Τηλεοπτικά έκανε το ντεμπούτο του στην κωμική σειρά του ΑΝΤ1 2019-2020 “Αν ήμουν Πλούσιος”. Παίζει στην τηλεοπτική σειρά του ΑΝΤ1 Η Φαμίλια το 2020-21.

OK

K44

Vocals: Evita Mitsopoulou
Synths – programming: Vangelis Orfanidis
Guitars: Theo Kal

Letrafons

Booze Cooperativa

 

 

“The Letrafons”, μια νεοσύστατη τριμελής groovy μπάντα που λατρεύει την κλασσική ποπ-ροκ κουλτούρα των 50’s, 60’s, 70’s και την vintage αισθητική.

Τους Letrafons απαρτίζουν οι Stelios Mac, τραγουδιστής και κιθαρίστας, Χρήστος Βίγγος, ντράμερ, και Γιώργος Αχά Λιγνός, πιανίστας. Πέρυσι παρουσίασαν το παρθενικό τους mini album “Superficial… with screwed up priorities” με πρώτο βίντεο single το τραγούδι “For a laughter”, ένα περίεργο πάντρεμα από σαντούρι και έντονο άρωμα 60’s swing. Πρόκειται για μια κεφάτη παρέα έμπειρων και ταλαντούχων μουσικών που συνδυάζουν γνωστά τραγούδια από διαφορετικά είδη μουσικής με δημιουργικό τρόπο, έχοντας ιδιαίτερη αδυναμία στο retro ύφος με έντονο άρωμα swing και rock n’ roll. Από το «ανεβαστικό» και ιδιαίτερα χορευτικό πρόγραμμά τους δεν λείπουν και οι πρωτότυπες διασκευές σε αγαπημένες ελληνικές μελωδίες.

 

 

Rena Morfi

Bolivar Beach Bar

Γεννήθηκε στο Βόλο .Αποφοίτησε το Ιστορικό Αρχαιολογικό τμήμα της Φιλοσοφικής σχολής του πανεπιστημίου Αθηνών .Από τα σχολικά της χρόνια ασχολήθηκε με το τραγούδι και μαθήτευσε δίπλα σε αξιόλογους καλλιτέχνες όπως τη Βάσω Ζαγόρη,τη Claudia Delmer ,τη Φώφη Ρούσου,την Ελλη Πασπαλά και τη Νατάσα Φλουρή. Το τραγουδιστικό της ντεμπούτο το έκανε στο πλευρό του Φοίβου Δεληβοριά κι έχει συνεργαστεί με τον Παναγιώτη Καλαντζόπουλο σε συναυλίες και ηχογραφήσεις ,καθώς παράλληλα μέχρι σήμερα κάνει μεταγλωττίσεις τραγουδιών σε ταινίες της Disney και της Μattel.

Lavrentis Mahairitsas

STAVROS TOU NOTOU

Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας γεννήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 1956 στη Νέα Ιωνία
του Βόλου. Από πολύ μικρή ηλικία ήρθε σε επαφή με την μουσική. Ο
πατέρας του Δημήτρης Μαχαιρίτσας ήταν συνθέτης και διευθυντής της
κρατικής ορχήστρας της ΕΡΤ.

Μετακόμισε στην Αθήνα σε μικρή ηλικία, ενώ όταν ήταν 10 ετών έχασε τον πατέρα του. Σπούδασε στο Ελληνικό Ωδείο.

Η πρώτη του επαγγελματική ενασχόληση με το τραγούδι ήταν μετά τη
στρατιωτική του θητεία όταν άρχισε να τραγουδά αντάρτικα με τον Πάνο
Τζαβέλα στη «Συντροφιά».

Αργότερα εργάστηκε στην αποθήκη δισκογραφικής εταιρείας, στην
ίδια όπου το 1978 κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ με αγγλικό στίχο με
τους P.L.J. Band με τίτλο Gaspar, έναν δίσκο extended play 45’ στροφών.

Σε ηλικία 20 ετών δημιούργησε με τον Παύλο Κικριλή, τον Τόλη Σκαματζούρα, τον Αντώνη Μιτζέλο και τον Τάκη Βασαλάκη το συγκρότημα P.L.J. Το 1982 το συγκρότημα κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο με τίτλο “Armageddon”
ο οποίος αρχικά πούλησε ελάχιστα κομμάτια (γύρω στα 400) αργότερα έτυχε
παγκόσμιας κυκλοφορίας και αναγνώρισης. Σήμερα είναι συλλεκτικό βινύλιο
ενώ ο Αμερικάνικος και Ευρωπαϊκός μουσικός τύπος εκθειάζει το
Armageddon χαρακτηρίζοντας το  ως αριστούργημα και έναν από τους
καλύτερους δίσκους Progressive rock που ηχογραφήθηκαν ποτέ.

Το 1983 στην μπάντα προστίθεται ο Φίλιππος Σπυρόπουλος, οπότε και
κυκλοφόρησε ο δεύτερος δίσκος του συγκροτήματος, το συγκρότημα
μετονομάστηκε σε Τερμίτες, όνομα που παραπέμπει στους Beatles
(σκαθάρια). Στα χρόνια που ακολούθησαν κυκλοφόρησαν δίσκους και
συνεργάστηκαν με αρκετούς καλλιτέχνες. Το 1988 το συγκρότημα διαλύθηκε
δίνοντας την υπόσχεση ότι θα ενωθεί ξανά δέκα χρόνια μετά. Το 1998 στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας οι Τερμίτες ενώθηκαν ξανά για μία μεγάλη συναυλία στην οποία συμμετείχαν αρκετοί καλλιτέχνες.

Μετά την διάλυση του συγκροτήματος ξεκίνησε την προσωπική του σταδιοδρομία ως τραγουδιστής και το 1989 κυκλοφόρησε τον πρώτο προσωπικό δίσκο ”Ο Μαγαπάς και η Σαγαπώ” ο οποίος δεν είχε εμπορική επιτυχία. Το 1991 κυκλοφόρησε τον δίσκο ”Διδυμότειχο Blues” ο οποίος έκανε χιλιάδες πωλήσεις και μεγάλη επιτυχία, καθώς επίσης και το ομώνυμο τραγούδι που τραγούδησε με τον Γιώργο Νταλάρα. Μετά από αυτόν τον δίσκο ξεκίνησε μία επιτυχημένη καριέρα στον χώρο της μουσικής. Κυκλοφόρησε ακόμα 16 προσωπικούς δίσκους μέχρι τον θάνατο του και έναν μετά, συνεργάστηκε με κορυφαίους καλλιτέχνες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, έγραψε μουσική για θεατρικές παραστάσεις και κινηματογραφικές ταινίες και έπαιξε σε συναυλίες σε όλη την Ελλάδα και σε κορυφαίες πόλεις του εξωτερικού.

Εμπορική επιτυχία μετά το Διδυμότειχο Blues έκαναν επίσης ο δίσκος ”Ρίξε Κόκκινο Στην Νύχτα” καθώς και ο δίσκος ”Παυσίλυπον” σε ενορχήστρωση Αντώνη Μιτζέλου. Ο πιο εμπορικός του δίσκος είναι “Το Διάλειμμα Κρατάει Δυο Ζωές”, που κυκλοφόρησε το 2001, επίσης σε Ενορχήστρωση Αντώνη Μιτζέλου.

Τον Ιούνιο του 2008 συμπληρώνοντας 20 χρόνια προσωπικής δράσης στην μουσική σκηνή της χώρας έκανε δύο μεγάλες συναυλίες στο Θέατρο Λυκαβηττού στις οποίες συμμετείχαν πολλοί καλλιτέχνες όπως: Γιώργος Νταλάρας, Διονύσης Σαββόπουλος, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Αντώνης Μιτζέλος, Θάνος Μικρούτσικος, Μπάμπης Στόκας, Σάκης Μπουλάς, Διονύσης Τσακνής, Κίτρινα Ποδήλατα, Angelo Branduardi, Γιάννης Κότσιρας, Φίλιππος Πλιάτσικας κ.α.

Το 2012 κυκλοφόρησε τον δίσκο ”Οι Άγγελοι ζουν ακόμα στην Μεσόγειο” ο οποίος εκτός από την Ελλάδα κυκλοφόρησε και σε αρκετές χώρες του εξωτερικού. Στις 9 Ιουλίου έδωσε μία μεγάλη συναυλία στο Καλλιμάρμαρο παίζοντας τραγούδια από τον δίσκο του αλλά και μεγάλες επιτυχίες της καριέρας του μαζί με αρκετούς καλλιτέχνες της Ελλάδας και του εξωτερικού που συμμετείχαν στον δίσκο όπως: Salvatore Adamo, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Angelo Branduardi, Tonino Carotone, Christophe, Χάρης Κατσιμίχας, Φίλιππος Πλιάτσικας, Διονύσης Τσακνής, Ελεωνόρα Ζουγανέλη, Μαρία Φαραντούρη κ.α.

Είχε συνεργαστεί δισκογραφικά και έχουν τραγουδήσει τραγούδια του οι: Μαρία Φαραντούρη, Γιώργος Νταλάρας, Διονύσης Σαββόπουλος, Δήμητρα Γαλάνη, Δημήτρης Μητροπάνος, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Πυξ Λαξ, Γιάννης Κότσιρας, Γιώργος Μαργαρίτης, Βαγγέλης Κονιτόπουλος, Αναστασία Μουτσάτσου, Μίλτος Πασχαλίδης, Κατερίνα Στανίση,[2] Χαρούλα Αλεξίου, Γιάννης Βαρδής, Θανάσης Γκαϊφύλλιας, Γιάννης Ζουγανέλης, Ελεωνόρα Ζουγανέλη, Émigré, Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας, Ελισσάβετ Καρατζόλη, Κίτρινα Ποδήλατα, Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος, Μagic De Spell, Νότης Μαυρουδής, Παναγιώτης Μάργαρης, Αντώνης Μιτζέλος, Σάκης Μπουλάς, Δημήτρης Μπάσης, Φλέρυ Νταντωνάκη, Μελίνα Ασλανίδου, Δημήτρης Σταρόβας, Μπάμπης Στόκας κ.α.

Επίσης, είχε συνεργαστεί επί σκηνής με την Ελευθερία Αρβανιτάκη, τη Χαρούλα Αλεξίου, τον Δημήτρη Μητροπάνο, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τον Νότη Μαυρουδή, την Αναστασία Μουτσάτσου, τον Κώστα Μακεδόνα κ.ά.

 

 

Elisabeth Karatzoli

STAVROS TOU NOTOU

Η Ελισάβετ Καρατζόλη είναι γεμάτη λάμψη… μια γυναίκα με ευαίσθητη, ευγενική, αρμονική, αγγελική, διασκεδαστική και προστατευτική φωνή… σε ακούει και σε εμπνέει να εκφράσεις τις πιο βαθιές σου επιθυμίες και σε καθοδηγεί μέχρι το τέλος για να βγάλεις τον καλύτερο εαυτό σου!

Η Ελισάβετ γνώριζε πως ήθελε να γίνει τραγουδίστρια από πολύ μικρή ηλικία… παρ’ όλα αυτά σπούδασε ψυχολογία πιστεύοντας πως ήταν μια καλύτερη επιλογή αυτό… σύντομα όμως συνειδητοποίησε πως ο σκοπός της ζωής της ήταν να εκφράσει την ψυχή της με την μουσική και το τραγούδι, έτσι τα παράτησε και ακολούθησε την καρδιά της! Η ίδια αναφέρει πως η μουσική και η έκφραση ψυχής με το τραγούδι είναι σαν θεραπεία… πρώτα θεραπεύεις την ψυχή σου και στην συνέχεια το κοινό! Η Ελισάβετ έχει το ταλέντο να επηρεάζει τους ανθρώπους με την φωνή της… Θυμάμαι όταν την άκουσα να τραγουδάει για πρώτη μου φορά, ήταν μια εμπειρία στην οποία μου κόπηκε η ανάσα! Ξέρετε όπως όταν ο Ρατατούλης προσπαθούσε να δείξει στον αδερφό του πως είναι να συνδυάζει διαφορετικά φαγητά; Τι έκρηξη συναισθημάτων επικρατούσε μέσα του; Κάπως έτσι ένιωσα εγώ λοιπόν… σαν πυροτεχνήματα… δάκρυα της ψυχής μου έπεφταν ασταμάτητα!

Η Ελισάβετ Καρατζόλη έχει συμμετάσχει σε πολλές μουσικές σκηνές και συναυλίες με μουσικούς και ευρέως γνωστούς τραγουδιστές… παρήγαγε το δικό της μουσικό άλμπουμ και διδάσκει ορθοφωνία  και τραγούδι σε πολλά αξιοσέβαστα μουσικά σχολεία. Είτε τραγουδάει Rock, Jazz, Ethnic ή κλασσική μουσική, η Ελισάβετ έχει το ταλέντο να σου δώσει φτερά και να σε κάνει να ονειρευτείς…

Η Ελισάβετ είναι μια αξιοσημείωτη καθηγήτρια… Έχει μαθητές από όλες τις ηλικιακές ομάδες, ακόμη και μαθητές που δεν έχουν τραγουδήσει προηγουμένως! Δεν βγάζει μόνο την φωνή από μέσα τους αλλά και την αυτοπεποίθησή τους και αυθεντικότητα! Είναι ανιδιοτελής και βάζει πάντα μπροστά από τον εαυτό της τους μαθητές της κάνοντας ό, τι μπορεί για να τους βοηθήσει να ωριμάσουν και να πετύχουν τα όνειρά τους! Η αγάπη και αφοσίωση που έχει για τους μαθητές της είναι πραγματικά εμπνευστική… Πιστεύει πως όλοι έχουν μια ξεχωριστή φωνή και με την σωστή εξάσκηση μπορεί να εκφραστεί… Είμαι σίγουρη πως αν ακόμη και μια μύγα μπορούσε να παρακολουθήσει τα μαθήματά της, θα μπορούσε να μετατραπεί σε ένα καναρίνι!

Penelope Sergounioti

Holy Wood Stage

Η Πηνελόπη Σεργουνιώτη είναι ηθοποιός και τραγουδίστρια. Ξεκίνησε τις μουσικές σπουδές στο πιάνο σε παιδική ηλικία. Παράλληλα με την εισαγωγή της στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του ΕΚΠΑ περνάει στην Δραματική Σχολή του Ιάκωβου Καμπανέλλη . Είχε την τύχη στα πρώτα της βήματα στο θέατρο να συνεργαστεί με τους διεθνούς φήμης σκηνοθέτες Peter Stein και Anatoli Vasiliev σε παραγωγές του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Μεταξύ άλλων συνεργάστηκε με τους Αντώνη Αντύπα και Ελένη Καραΐνδρου, Σταύρο Τσακίρη, Θέμη Μουμουλίδη, Σοφία Σπυράτου, Φωκά Ευαγγελινό ,Κων/νο Χατζή, Λουκά Θάνου , Χρήστο Ευθυμίου κ.α. σε παραγωγές αρχαίου δράματος, σύγχρονου, μουσικού και σωματικού θεάτρου . Συστήθηκε στο ευρύ κοινό με τη σειρά «Μάλιστα Σεφ» στο Mega το 2016. Τελευταία τηλεοπτική της συμμετοχή ήταν στην παραγωγή του Alpha «Αγγελική» ενώ αμέσως πριν στη σειρά «Ζωή εν Τάφω» του Τάσου Ψαρρά στην ΕΡΤ . Επίσης συμμετείχε τηλεοπτικά στις σειρές «Κάνε γονείς να δείς καλό» του Αντ1, «Μοντέρνα Οικογένεια» του Mega ,”Είναι Στιγμές” του Αντ1 . κ.α. Σε παράλληλη τροχιά το τραγούδι, εμφανίζεται σε μουσικές σκηνές τις Αθήνας περνώντας από διάφορα μουσικά είδη ξένου και ελληνικού ρεπερτορίου (από ρεμπέτικο, λαϊκό , παραδοσιακό μέχρι Μπρεχτ, jazz standards, alternative rock )με σημαντικούς μουσικούς . Τον τελευταίο καιρό πραγματοποιεί την ηχογράφηση της προσωπικής της δισκογραφίας.

Kostas Kazakos

Ο Κώστας Καζάκος γεννήθηκε στις 29 Μαΐου του 1935 στον Πύργο Ηλείας
από πατέρα μανιάτικης καταγωγής. Ηθοποιός, σκηνοθέτης και πρώην
βουλευτής, άνθρωπος στωικός, σοβαρός και με «ατσάλινο νευρικό σύστημα».
«Δίνουμε εξετάσεις δύο φορές τον χρόνο, δύο φορές τον χρόνο ψάχνουμε
δουλειά», έλεγε. «Είναι άγρια η συνθήκη για τον κόσμο του θεάτρου».

«Μεγαλώσαμε με καλές συνθήκες, αλλά μετά είχαμε ανατροπές, πουλήσαμε σπίτια» έλεγε, όταν θυμόταν τις μεγάλες δυσκολίες που αντιμετώπισε η οικογένειά του λόγω των πολιτικών της φρονημάτων. Ήταν δεκατριών ετών όταν μετακόμισαν στην Αθήνα. Ο πατέρας του, στατιστικός υπάλληλος της Νομαρχίας Πύργου, ήταν εξορία, ο ίδιος δούλευε για να συντηρήσει την οικογένεια και
παράλληλα φοιτούσε στο Νυχτερινό Γυμνάσιο Παγκρατίου. Τελείωσε το
σχολείο το 1952 «από μανία», όπως έλεγε, «είχα μάθει τέχνες, χαμαλίκια,
τα αδέλφια μου ήταν μωρά, αλλά αντέξαμε, κανονικά θα έπρεπε να έχουμε
χαθεί. Η μάνα μου ήταν το στήριγμα, μου μετέφερε τις ευθύνες του πατέρα
και αυτό με κράτησε όρθιο σε μια άγρια κατάσταση, ήταν ζούγκλα η Αθήνα
τότε για εμάς από την επαρχία. Αλλά και το πάθος για τα γράμματα έπαιξε
καθοριστικό ρόλο, με κράτησε ενεργό, όλα τα παιδιά της οικογένειας
έμαθαν γράμματα», έλεγε.

Ο Κώστας Καζάκος είχε εντελώς άλλες επιθυμίες, ήθελε να γίνει φιλόλογος. «Ποτέ δεν σκέφτηκα να γίνω ηθοποιός και πάλευα να ετοιμαστώ για μια τέτοια κατεύθυνση». Πήγε να γραφτεί στη Φιλοσοφική, αλλά λόγω των αριστερών φρονημάτων της οικογένειάς του δεν έγινε δεκτός. Η πόρτα του πανεπιστημίου έκλεισε για πάντα, αλλά το κυνηγητό εναντίον της οικογένειας συνεχίστηκε όλη τη δεκαετία του ’50, κατά την οποία, όπως θυμόταν, άλλαξαν σαράντα γειτονιές.

Μπήκε στην κινηματογραφική σχολή του Σταυράκου που εκείνη την εποχή ήταν σαν ανοιχτό λαϊκό πανεπιστήμιο μόνο και μόνο για να μπει σε έναν χώρο που είχε σχέση με τα γράμματα. Μαθήματα έκαναν τότε ο Καμπανέλλης, ο Βολανάκης, που ήταν νεαρός αξιωματικός, ο Θεοδωράκης, ο Τσαρούχης.

Αυτός ο κόσμος τον γοήτευσε και δούλεψε γι’ αυτόν με προσήλωση. Η
πρώτη του εμφάνιση στο σινεμά ήταν το 1956 στη σατιρική ταινία του Γρηγόρη Γρηγορίου που ήταν καθηγητής στη σχολή, την «Αρπαγή της Περσεφόνης», σε σενάριο του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Έπαιξε τον Πλούτωνα, έτσι γνώρισε τον Κάρολο Κουν, που έκανε μαθήματα στη Σχολή Σταυράκου, και πήγε στη σχολή του Θεάτρου Τέχνης.

«Ένα από τα χαρακτηριστικά μου είναι πως με ό,τι και να καταπιανόμουν
έπεφτα με τα μούτρα, προσπαθούσα να το κάνω με όλο μου το είναι. Ό,τι
και να γινόμουν θα το έκανα με όλες μου τις δυνάμεις», έλεγε, «θα έδινα
τον καλύτερο εαυτό μου όποια δουλειά και να έκανα, είναι το είδος μου
τέτοιο που βάζω το κεφάλι κάτω και δουλεύω. Και ο Κουν γι’ αυτό με
κράτησε».

Ο πρώτος μεγάλος του ρόλος ήταν στον «Κύκλο με την κιμωλία» του Μπρεχτ σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν το 1957.

«Ήμουν φροντιστής στο θέατρο και έπαιζα μικρούς ρόλους, αλλά στο τρίτο έτος, μετά τον “Κύκλο με την κιμωλία”, ξεκίνησα να παίζω στο “Ψηλά απ’ τη
γέφυρα”. Εκεί σκέφτηκα ότι πατούσα στα πόδια μου. Βέβαια η αμφισβήτηση
είναι κάτι μόνιμο, αλλά με τον χρόνο καταλάβαμε τις εσωτερικές διεργασίες, το κίνητρο για να κάνουμε ό,τι κάνουμε. Το κερδίσαμε δίπλα στον Κουν, χάρη στην ευγένεια, την πνευματική ακτινοβολία και τους υψηλούς πνευματικούς στόχους που είχε. Δεν τους καταλαβαίναμε καν, αλλά μας ενέπνεε ώστε να  προσπαθούμε να πετύχουμε. Ήταν το μεγάλο κίνητρο. Ήταν μοναστήρι το Θέατρο Τέχνης, κλεινόμασταν μερόνυχτα εκεί, στο Υπόγειο».

Στη συνέχεια έφτιαξαν μια ομάδα με τον Λεωνίδα Τριβιζά που την ονόμασαν «Ελεύθερο Θεάτρο», έναν συνεταιρικό θίασο που ανέβασε έξι παραστάσεις.

Την τεράστια πείρα που απέκτησε από την περίοδο αυτή την ανέφερε πάντα. 

Έπαιξε σημαντικούς ρόλους σε σπουδαία έργα συγγραφέων όπως ο Ιάκωβος Καμπανέλλης («Η αυλή των θαυμάτων»), ο Άρθουρ Μίλερ («Ψηλά απ’ τη γέφυρα»), ο Κάρλο Γκολντόνι («Λοκαντιέρα»), ο Ζαν-Πολ Σαρτρ («Νεκροί χωρίς τάφο»), ο Τενεσί Γουίλιαμς («Γυάλινος Κόσμος»), σε έργα του Σοφοκλή («Αντιγόνη») και του Αριστοφάνη («Όρνιθες») στο Θέατρο Τέχνης και στους θιάσους της Κυρίας Κατερίνας, του Αλέκου Αλεξανδράκη, της
Άννας Συνοδινού και της Έλλης Λαμπέτη.

Ακολούθησαν ταινίες όπως το «Μπλόκο» του Άδωνι Κύρου (1965), το «Παρελθόν μιας γυναίκας» (1968) του
Γιάννη Δαλιανίδη, η «Λεωφόρος του μίσους» (1968) και «Πεθαίνω κάθε
ξημέρωμα» (1969) του Νίκου Φώσκολου, «Μια γυναίκα στην Αντίσταση» (1970)
του Ντίνου Δημόπουλου, η «Λυσιστράτη» (1972) του Γιώργου Ζερβουλάκου, η «Ιφιγένεια» (1977) του Μιχάλη Κακογιάννη, ο «Άνθρωπος με το γαρύφαλλο» (1980) του Νίκου Τζήμα, ο «Δραπέτης» (1991) του Λευτέρη Ξανθόπουλου και άλλες.

Στα γυρίσματα του πολεμικού δράματος του Ντίνου Δημόπουλου σε σενάριο
Νίκου Φώσκολου «Κοντσέρτο για πολυβόλα» έγινε ζευγάρι με την Τζένη
Καρέζη και παντρεύτηκαν το 1968. Εν όψει του γάμου, ο Κώστας Καζάκος,
που ήταν πάντα πολιτικοποιημένος, κλήθηκε από την αστυνομία να υπογράψει
δήλωση μετανοίας. Το 1969 γεννήθηκε ο γιος τους Κωνσταντίνος. Έζησαν
μαζί ως ζευγάρι μέχρι τον θάνατο της Τζένης Καρέζη το 1992.

Ο θίασος Κώστα Καζάκου – Τζένης Καρέζη έκανε την πρώτη του εμφάνιση το
1968 με το έργο «Θεοδώρα η μεγάλη» του Γεωργίου Ρούσσου. Ακολούθησε μια
παράσταση θρυλική μέχρι τις μέρες μας, το «Μεγάλο μας τσίρκο» (1973),
που αποτέλεσε έναν πυρήνα αντίστασης στη χούντα των συνταγματαρχών.
Δημιουργός του θεατρικού έργου ήταν ο Ιάκωβος Καμπανέλλης και η μουσική
του Σταύρου Ξαρχάκου. Τα τραγούδια ερμήνευε επί σκηνής ο Νίκος Ξυλούρης.

 

Η πρεμιέρα του έργου δόθηκε στις 22 Ιουνίου 1973 στο θέατρο Αθήναιον
της οδού Πατησίων, που βρισκόταν απέναντι από το Πολυτεχνείο. Η
αλληγορία του κατόρθωσε έξυπνα να διαφύγει τη λογοκρισία, δίνοντας
αποφασιστικά χτυπήματα κατά της δικτατορίας. 

Λίγο πριν από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου το έργο διακόπηκε βίαια από τη χούντα. Η Καρέζη και ο Καζάκος συνελήφθησαν και κρατήθηκαν στο ΕΑΤ-ΕΣΑ, ενώ συνελήφθησαν εκ νέου κατά την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς το έργο ανέβηκε ξανά με μεγαλύτερη επιτυχία.

 

Έπαιξαν μαζί στις παραστάσεις των έργων «Κυρία δεν με μέλει» του
Βικτοριέν Σαρντού (1970), «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;» (1982) του
Έντουαρντ Άλμπι σε σκηνοθεσία του Ζιλ Ντασέν και «Διαμάντια και μπλουζ»
(1990) της Λούλας Αναγνωστάκη, που ήταν και η τελευταία κοινή τους
εμφάνιση.

Στην τηλεόραση ο Κώστας Καζάκος πρωτόπαιξε με την Τζένη Καρέζη το 1973 στη σειρά «Μαρίνα Αυγέρη», σε σενάριο της Καρέζη, το οποίο υπέγραψε με το
ψευδώνυμο Παυλίνα Μπόταση, συνέχισε με τις σειρές «Η μεγάλη περιπέτεια»
(1976) και «Μαύρη χρυσαλλίδα» (1990) –και οι δύο με την Τζένη Καρέζη–,
και με τον «Μεγάλο Ξεσηκωμό (1977), όπου κρατούσε τον ρόλο του Οδυσσέα
Ανδρούτσου. Η τελευταία του εμφάνιση ήταν στην καθημερινή σειρά «Βέρα
στο δεξί». 

Μετά τον θάνατο της Τζένης Καρέζη ανέβασε τον «Θάνατο του εμποράκου» (1993) του Άρθουρ Μίλερ και την «Όπερα της πεντάρας» (1993) του Μπέρτολτ Μπρεχτ σε σκηνοθεσία Ζιλ Ντασέν, την «Αντιγόνη» (1995) του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία Μίνωα Βολανάκη, τον «Βασιλιά Λιρ» (1996) του Σαίξπηρ, το «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Σάμιουελ Μπέκετ (1997) κ.ά. 

«Κάναμε ό,τι μπορούσαμε», έλεγε όταν αναφερόταν στους ρόλους που έπαιξε, «αλλά τους ρόλους τους αποχωριζόμαστε διά παντός, δεν έχουμε ρεπερτόριο για να τους ξανασυναντήσουμε, περνάνε τα χρόνια
και λες “να είχα τον ρόλο στα χέρια μου τώρα”».

 

 

 

Mella Gianna

Theater: ALKMINI

Βιντεοσκόπηση που έλαβε χώρα στο θέατρο ΑΛΜΑ.

Τίτλος θεατρικού: “Δεν ακούω, δεν βλέπω, δε μιλάω”.

Συντελεστές: Σπύρος Πούλης, Σπύρος Σπαντίδας, Σταύρος Νικολαΐδης, Ευγενία Τσαούση


Κείμενο: Γιώργος Θεοδοσιάδης

Σκηνοθεσία: Σπύρος Σπαντίδας

Βοηθός σκηνοθέτη: Γιώργος Ζώης

Σκηνογράφος : Νατάσσα Παπαστεργίου

Ενδυματολόγος: Κατερίνα Ανδρικοπούλου

Φωτισμοί: Βλάσης Θεοδωρίδης

 

Βιντεοσκόπηση που έλαβε χώρα στην οικία του Άγγελου & Λητώς Κατακουζηνού.

Τίτλος θεατρικού: “Σκιές & Φως: Αναμνήσεις από τον Αλμπέρ Καμύ”.

Για την θεατρική απόδοση του έργου της Λητώς Κατακουζηνού

« Συντροφιά με τον Albert Camus» συνεργαστήκαμε με την κα Μαρία Αθήνη, τον κ. Σταύρο Στάγκο

και τους εξαιρετικούς συνεργάτες τους.

“Σκιές και Φως: Αναμνήσεις από τον Albert Camus

 Κατά την επίσκεψή του το 1956 στην Αθήνα ο Albert Camus σε ηλικία 42 ετών και ήδη αναγνωρισμένος διεθνώς, φιλοξενείται στο σπίτι του Άγγελου και της Λητώς Κατακουζηνού. Ανάμεσα στον Γάλλο φιλόσοφο και τη Λητώ Κατακουζηνού γεννιέται μια βαθιά φιλία που θα διαρκέσει ως τον πρόωρο θάνατο του Καμύ, το 1960.

Μέσα στο ιστορικό φιλολογικό σαλόνι του σπιτιού της Λητώς Κατακουζηνού, στον χώρο όπου οι δύο ήρωες γνωρίστηκαν και συνυπήρξαν, ζωντανεύει η ατμόσφαιρα και το πνεύμα από τα βιβλία του Καμύ, από το “Καλοκαίρι” στον “Επαναστατημένο Άνθρωπο” και τέλος τον “Ξένο”.

Μέσα από τις συζητήσεις των δύο φίλων, στην Αθήνα και το Παρίσι, αποτυπώνεται ανάγλυφη η κρίση του ευρωπαϊκού πολιτισμού και οι φιλοσοφικές αναζητήσεις που χάρισαν στον Camus το Νόμπελ Λογοτεχνίας -και που παραμένουν σήμερα πιο επίκαιρες από ποτέ.

Το θεατρικό δρώμενο είναι βασισμένο στο αφήγημα της Λητώς Κατακουζηνού “Συντροφιά με τον Albert Camus”.

Η παράσταση παρουσιάζεται στην οικία Άγγελου και Λητώς Κατακουζηνού, με αφορμή την επέτειο των 100 ετών από τη γέννηση του Albert Camus.

 

Θεατρική διασκευή: Σταύρος Στάγκος-Μαρία Αθήνη

Σκηνοθεσία: Σταύρος Στάγκος

Κείμενο: Μαρία Αθήνη

 

Albert Camus                     Χάρης Μαυρουδής

Λητώ Κατακουζηνού       Ανδρομάχη Μαρκοπούλου

Αφηγήτρια-τραγούδι           Μάτα Καστρησίου

Αφηγητής                             Αλέξανδρος Μυλωνάς

Κιθάρα                                  Μανόλης Λιανός

 Φωτισμός                               Προκόπης Δάφνος

Styling                                    Tζίνα Περιμένη

Σκηνικά                                 Ασπα Καριώτογλου

Video Art                              Μαρία Λάφη- Σταύρος Στάγκος

Βοηθός σκηνοθέτη               Δάφνη Ψαρρού

 Η πρεμιέρα έγινε στις 16/11/2013. Ήμασταν εκεί!

 

 

 

Βιντεοσκόπηση που έλαβε χώρα στον ιστορικό κινηματογράφο ΑΛΚΥΟΝΙΣ μετά την ανακατασκευή του.

Ο κινηματογράφος «Αλκυονίς»,
που άρχισε να λειτουργεί το 1968 στο ισόγειο πολυκατοικίας επί της οδού
Ιουλιανού, κοντά στην πλατεία Βικτωρίας, σχεδιάστηκε από τον πολιτικό μηχανικό Βαγγέλη Σιδέρη και αποδόθηκε εξαρχής η χρήση ως αίθουσα προβολής. Την αίθουσα κόσμησε το μήκος 60 μ. γλυπτό του καλλιτέχνη Ιωάννη Αρμακόλα, εμπλουτίζοντας με αυτό τον τρόπο τον πολιτιστικό και καλλιτεχνικό χαρακτήρα του χώρου.

Η «Αλκυονίς» λειτούργησε αδιάκοπα μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990
ως ανεξάρτητο κέντρο κινηματογραφικής δημιουργίας και κοινωνικός χώρος και επανιδρύθηκε πανηγυρικά με τον ίδιο χαρακτήρα το 2014. Κατά το μεσοδιάστημα λειτούργησε ως θεατρική σκηνή του Γιώργου Μεσσάλα. Ο ρόλος
της εν λόγω κινηματογραφικής αίθουσας συνδέεται διαχρονικά τόσο με τη διάδοση της υψηλής κινηματογραφικής τέχνης και την ελεύθερη γραφή των δημιουργών, όσο και με την ιστορία του αντιδικτατορικού κινήματος. Άλλωστε, υπήρξε στέκι του αντιδικτατορικού κινήματος και καταφύγιο του έργου των νέων σκηνοθετών.

Ευρωπαϊκές ταινίες μεγάλων δημιουργών κυριάρχησαν στα πρώτα χρόνια λειτουργίας της, όπως Αντονιόνι, Γκοντάρ, Φελίνι, Παζολίνι, Βισκόντι και πολλών άλλων. Σύντομα, όμως, ο κινηματογράφος αποφασίζει να εισάγει και ο ίδιος ταινίες, οι οποίες θα προορίζονταν για την αποκλειστική προβολή στην αίθουσά της. Έτσι, ταινίες του Αϊζενστάιν («Ιβάν ο Τρομερός», «Αλέξανδρος Νιέφσκι») προβάλλονται για πρώτη φορά, ενώ το νεότερο κοινό γνωρίζει τον Μίκλος Γιάντσο («Νικημένοι», «Ο ήχος της σιωπής»), τον Ναγκίσα Οσίμα με την «Τελετή» και πολλούς ακόμα σπουδαίους σκηνοθέτες.
Διακριτή ήταν και η παρουσία του ελληνικού κινηματογράφου, που αρχίζει να εμφανίζει έργο ανάλογο με εκείνο του καλλιτεχνικού ευρωπαϊκού
κινηματογράφου.

Από το 1971 και μέχρι την πτώση της δικτατορίας το 1974, προβολές ελληνικών ταινιών, με αντισυμβατική γραφή και περιεχόμενο, αποτέλεσαν γεγονότα σχεδόν πολιτικής πράξης απέναντι στη δικτατορία. Από τα πιο σημαντικά ήταν η προβολή της κομμένης δυο φορές από τη λογοκρισία ταινίας «Ο Βαρθολομαίος» του Μανούσου Μανουσάκη (σήμερα χαμένη), που πήρε άδεια προβολής για μία μόνο αίθουσα, την «Αλκυονίδα», με τον χώρο εντός και εκτός της αίθουσας να ξεχειλίζει από κόσμο. Από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της περιόδου ήταν η κατ′ αποκλειστικότητα προβολή της ταινίας του Θ. Αγγελόπουλου «Αναπαράσταση», που μόνο την πρώτη βδομάδα προβολής
της άγγιξε τα 11.000 εισιτήρια.

 

Βιντεοσκόπηση που έλαβε χώρα στο θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ.

Τίτλος θεατρικού: “Cagebirds” του David Campton.

Έξι γυναίκες βρίσκονται σ’ ένα κλουβί δέσμιες, η καθεμία στη δική της αντίληψη περί πραγματικότητας. Η Κυρία τους, τους φέρνει μια νέα συγκάτοικο και μαζί μ’ αυτήν, την ευκαιρία να κερδίσουν την ελευθερία τους. Θα την πετάξουν αυτή την ευκαιρία ή θα πετάξουν μακριά…; Έχουν τη δύναμη να ξεφύγουν απ’ τον μικρόκοσμό τους; Οι οκτώ ηρωίδες, μέσα από παράλογες -ή ίσως όχι και τόσο- καταστάσεις, έρχονται αντιμέτωπες με τους φόβους τους, που με τόσο κόπο πασχίζουν να κρύψουν, αλλά και την επίπτωση αυτών. Τη στέρηση της ψυχό-πνευματικής ελευθερίας.

 

O «πατέρας» της ψυχανάλυσης Σίγκμουντ Φρόυντ είπε: «Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν πραγματικά ελευθερία, επειδή η ελευθερία προϋποθέτει ανάληψη ευθύνης. Και οι περισσότεροι άνθρωποι τρέμουν την ανάληψη ευθύνης.» Εκ πρώτης αυτό μοιάζει κατανοητό. Τι σημαίνει όμως στην ουσία του; Ποια είναι η ευθύνη που οφείλει ο άνθρωπος να αναλάβει; Κι απέναντι σε ποιον; Αυτό το σημείο έρχεται να μας φωτίσει ένας από τους κορυφαίους στον τομέα της φιλοσοφίας, ο Φρίντριχ Νίτσε, «Ελευθερία είναι η θέληση να είναι κανείς υπεύθυνος απέναντι στον εαυτό του.» Πόσο εύκολο είναι όμως να σταθεί ο άνθρωπος απέναντι στον εαυτό του και όχι κατ’ ανάγκη αλλά γιατί το έχει πραγματικά θελήσει; Μέσα από το Cagebirds, αυτό το ιδιαίτερο έργο, ο Άγγλος θεατρικός συγγραφέας και σεναριογράφος David Campton, δείχνει καθαρά ότι το να θελήσει ο άνθρωπος την ελευθερία του δεν είναι τελικά αυτονόητο, ούτε εύκολο. Χρειάζεται δύναμη, έμπνευση, αλήθεια και αγάπη, απέναντι στους άλλους κι απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό.

 

Βιντεοσκόπηση που έλαβε χώρα στο  ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ.

Promo video – teaser για την Ειρήνη Σκυλακάκη.

Βιντεοσκόπηση που έλαβε χώρα στο θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ.

Τίτλος θεατρικού: “Η Γραμμή” του Ίσραελ Α. Χόροβιτς.

Η κλασσική μαύρη κωμωδία (1967), του Αμερικανού συγγραφέα διερευνά τα αλληγορικά αυτά ερωτήματα και παραμένει επίκαιρη, σατιρίζοντας το διακαή πόθο της πρωτιάς.  Περιμένεις στην ουρά; Τι περιμένεις; Ποιοί είναι αυτοί που περιμένουν μαζί σου; Είναι φίλοι σου ή εχθροί; Μήπως κάποιος προσπαθεί να περάσει πρώτος; Ποιον να εμπιστευτείς;

Παίζουν οι ηθοποιοί με σειρά εμφάνισης:

Γιώργος Σουξές
Αντώνης Χαντζής
Νίκη Λειβαδάρη
Γιώργος Ευθυμίου
Βασίλης Χρηστίδης
Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Γιώργος Σουξές
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ίριδα Τσιμπρή
Μετάφραση: Αλέξης Καλλίτσης
Κοστούμια: Άννα Μαχαιριανάκη
Φωτισμοί: Γιώργος Παπανδρικόπουλος
Χορογραφίες, επιμέλεια κίνησης, μουσική επιμέλεια χορογραφιών: Βάσια Aγγελίδου

 

O «πατέρας» της ψυχανάλυσης Σίγκμουντ Φρόυντ είπε: «Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν πραγματικά ελευθερία, επειδή η ελευθερία προϋποθέτει ανάληψη ευθύνης. Και οι περισσότεροι άνθρωποι τρέμουν την ανάληψη ευθύνης.» Εκ πρώτης αυτό μοιάζει κατανοητό. Τι σημαίνει όμως στην ουσία του; Ποια είναι η ευθύνη που οφείλει ο άνθρωπος να αναλάβει; Κι απέναντι σε ποιον; Αυτό το σημείο έρχεται να μας φωτίσει ένας από τους κορυφαίους στον τομέα της φιλοσοφίας, ο Φρίντριχ Νίτσε, «Ελευθερία είναι η θέληση να είναι κανείς υπεύθυνος απέναντι στον εαυτό του.» Πόσο εύκολο είναι όμως να σταθεί ο άνθρωπος απέναντι στον εαυτό του και όχι κατ’ ανάγκη αλλά γιατί το έχει πραγματικά θελήσει; Μέσα από το Cagebirds, αυτό το ιδιαίτερο έργο, ο Άγγλος θεατρικός συγγραφέας και σεναριογράφος David Campton, δείχνει καθαρά ότι το να θελήσει ο άνθρωπος την ελευθερία του δεν είναι τελικά αυτονόητο, ούτε εύκολο. Χρειάζεται δύναμη, έμπνευση, αλήθεια και αγάπη, απέναντι στους άλλους κι απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό.

Βιντεοσκόπηση που έλαβε χώρα στο θέατρο ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ.

Τίτλος θεατρικού: “Το μεγάλο μας τσίρκο”.

Από τη θεατρική ομάδα των Δικαστικών Επιμελητών Αθήνας & Πειραιά. Μια εξαιρετικά αξιόλογη προσπάθεια ερασιτεχνών ηθοποιών σε σκηνοθεσία του Μπάμπη Κλαλιώτη.

 

Βιντεοσκόπηση που έλαβε χώρα στο θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ.

Τίτλος θεατρικού: “Όταν κρεμάσουν τις όμορφες”
 
Η Βενετία είναι γυναίκα· δεν είναι πόλη.
Μια θεατρίνα που ξεκίνησε πριν από χρόνια το ταξίδι της στο καμιόνι ενός μπουλουκιού. Τώρα ζει μακριά απ’ τους θεατές, αλλά απόψε είναι μια παράξενη νύχτα -η νύχτα που αποφάσισε να πρωταγωνιστήσει σε μια
διαφορετική παράσταση, χτυπώντας η ίδια το κουδούνι της έναρξης. Βγήκε
λοιπόν στη σκηνή, σήκωσε το ακουστικό και τηλεφώνησε. Στην άλλη άκρη της γραμμής ο Ξένος γινόταν ο τυχερός ακροατής της ιστορίας της. Πιο
τυχερός κι από εκείνη που την έζησε ή από εκείνους που ευτύχησαν να τη
διαβάσουν.
Κείμενο: Μάνος Τσιλιμίδης
Σκηνοθεσία: Γιάννης Διαμαντόπουλος
Μουσική: Διονύσης Τσακνής
Κίνηση: Ρούλα Κουτρουμπέλη
Σκηνικά – Κοστούμια: Νίκος Κασσαπάκης
Φωτισμοί: Μανώλης Μπράτσης
Coaching: Έλενα Αγγελοπούλου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαίρη Μαμάκου
Επιμέλεια μαλλιών: ΙOANNIS hair & beauty team
Video – Μοντάζ: Αυγερινός Σουλόπουλος
Φωτογραφίες: Απόστολος Δελάλης
Επικοινωνία: Άντζυ Νομικού
Παίζει: Μανώλης Ιωνάς

Βιντεοσκόπηση που έλαβε χώρα στο θέατρο ΔΡΟΜΟΣ.

 

Τίτλος θεατρικού: “Το παλτό”.

Ένας υπαλληλάκος είναι ο ήρωας στο κορυφαίο διήγημα του Gogol που
δημοσιεύτηκε το 1842. Το δικό του όνειρο: δε λαχταράει μια γυναίκα αλλά
ένα πανωφόρι. Σ’ αυτό έχουν συγκεντρωθεί όλες του οι επιθυμίες, όλη του η αντίληψη για σπουδαιότητα, κοινωνική επιβολή. Μένει μέρες και νύχτες νηστικός, στερείται το κάθε τι και μαζεύει καπίκι καπίκι την αξία του!
Το παλτό θα τον κάνει καλύτερο, πιο σημαντικό στην κοινωνία. Όμως το
ίδιο παλτό θα τον στοιχειώσει…

Σκηνοθεσία – Ερμηνεία:

Θοδωρής Γκόγκος

Βιντεοσκόπηση που έλαβε χώρα στο  ΩΔΕΙΟ ΓΙΩΡΓΟΥ ΦΑΚΑΝΑ.

Τίτλος θεατρικού:”Θαύμα”.
 
Ένα Μουσικό – Θεατρικό ταξίδι για όλες τις αισθήσεις. Αφηγητής  ο εξαίρετος Θανάσης Κουρλαμπάς και βέβαια μια μουσική ορχήστρα ταξιδιάρικη και μαγευτική σε ρυθμούς και ήχους της Τζαζ.
Παίζουν: Θανάσης Κουρλαμπάς – Παναγιώτα Βλαντή

Βιντεοσκόπηση που έλαβε χώρα στη  ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ.

Promo video – teaser για την Ελένη Γιαννοπούλου.

Βιντεοσκόπηση που έλαβε χώρα στον εκθεσιακό χώρο ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ.

Promo video – teaser για την Πωλίνα Μαυρικάκη.

Βιντεοσκόπηση που έλαβε χώρα στο  θέατρο ΒΕΜΠΟ.

Παρουσίαση βιβλίου:”Τάδε έφη άνθρωπος”.
 

Συνέντευξη που μας παραχώρησε ο πολυπράγμων Γιάννης Ζουγανέλης.

Βιντεοσκόπηση που έλαβε χώρα στο θέατρο ΙΛΙΣΙΑ.

Τίτλος θεατρικού:”Ο Μαρξ στο Σόχο”.

 

«Δεν αναρωτιέστε γιατί νιώθουν την ανάγκη να με ανακηρύσσουν νεκρό, ξανά και ξανά;»
Ο Μαρξ, απαυδισμένος από τις επιθέσεις που δέχεται μετά θάνατον, ζητάει από τις αρχές του άλλου κόσμου να επιστρέψει στη ζωή για να
αποκαταστήσει την αλήθεια. Φτάνει στο Σόχο και, απευθυνόμενος σε ένα
σύγχρονο ακροατήριο, μιλάει σε πρώτο πρόσωπο για τη ζωή του και
υπερασπίζεται την επικαιρότητα των ιδεών του. Ένας εμπνευσμένος
θεατρικός μονόλογος από τον ιστορικό Χάουαρντ Ζιν.
Ο “Μαρξ στο Σόχο” παίχτηκε σαν εμπνευσμένος θεατρικός μονόλογος, με μεγάλη επιτυχία, στην Ελλάδα πέντε χρονιές (2005-2009) από τον Άγγελο Αντωνόπουλο, σε σκηνοθεσία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου.
Ο Howard Zinn έχει εκδώσει
περισσότερα από είκοσι βιβλία. Στο σημαντικότερο έργο του με τίτλο “A
People’s History of the United States” (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις
ΑΙΩΡΑ), ο Howard Zinn παρουσιάζει μια ριζοσπαστική αφήγηση της ιστορίας της Αμερικής από τον Κολόμβο μέχρι σήμερα. Δεινός επικριτής της διεθνούς πολιτικής των ΗΠΑ, υποστηρίζει πως οι αμερικανικές δυνάμεις συχνά ασκούν τρομοκρατία και αναφέρει χαρακτηριστικά πως από την εποχή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου “δεν έχει υπάρξει στον κόσμο πιο πολεμοχαρές έθνος από τις Ηνωμένες Πολιτείες”. [Πηγή: wikipedia.com]O Χάουαρντ Ζιν, ιστορικός, πολιτικός ακτιβιστής και συγγραφέας, γεννήθηκε το 1922 στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Δούλεψε στα ναυπηγεία και κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου υπηρέτησε ως μέλος πληρώματος στα βομβαρδιστικά αεροπλάνα. Μετά τον πόλεμο ολοκλήρωσε τις σπουδές του και
στη συνέχεια δίδαξε για αρκετά χρόνια στο Spelman College, στην Ατλάντα
(όπου διετέλεσε πρόεδρος του τμήματος Ιστορίας), και στο Πανεπιστήμιο της Βοστόνης. Αναμείχθηκε ενεργά στο κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα και στο αντιπολεμικό κίνημα που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου
του Βιετνάμ. Ακούραστος, μαχητικός και αισιόδοξος σ’ όλη του τη ζωή,
έγραφε βιβλία, έδινε διαλέξεις και σχολίαζε τις πολιτικές εξελίξεις με
τολμηρές και ανεξάρτητες δηλώσεις.
Πέθανε από ανακοπή καρδιάς, στις 27 Ιανουαρίου 2010 στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνιας. (Από την παρουσίαση της έκδοσης)

“Ο Χάουαρντ Ζιν συνέβαλε σημαντικά στην αφύπνιση και στην αλλαγή του
τρόπου που ζει και σκέφτεται μια ολόκληρη γενιά Αμερικανών Σε όλους τους αγώνες για δικαιοσύνη και ελευθερία, ο Χάουαρντ βρέθηκε στην πρώτη γραμμή -με την ενεργή συμμετοχή του αλλά και ως δάσκαλος που έδινε έμπνευση, μια φωνή σοφίας και ένα φωτεινό παράδειγμα αξιοπρέπειας και ακεραιότητας”. (Νόαμ Τσόμσκι)

Βιντεοσκόπηση που έλαβε χώρα στο στούντιο STARBOX.

Μικρό απόσπασμα από το τελικό βίντεο της συνέντευξης και της πρόβας για τα 10 χρόνια των VANILA SWING. Η συνέντευξη δόθηκε από τη δημιουργό και φωνή του group Λήδα Αγγελάκη.

_CLAPS LOGO TRANSPARENT RED FULL RESIZED FOR YOUTUBE